Cinderella - Bato Sa Buhangin

Share ko lang yung lyrics at music ng kantang "Bato Sa Buhangin" ng Cinderella. Pagkagising ko kasi kanina eto na yung umaalingaw-ngaw sa ulo ko. At habang naghuhugas ako ng galon ng tubig ng aming buena mano for the day (sana maganda syang buena mano, indi kagaya nung kahapon, matumal), eh kumakanta-kanta ako ng bato sa buhangin (big grin). Kaya pagtapos ko mag benta ng tubig, nag you tube na ako hehe.. at habang sinusulat ko tong post na ito eh nagpe-play sya sa background hehehe... Paborito ko din kasi syang kanta, kahit luma na. Sikat ata ito nung 70's, 1976 ata, matanda pa sa akin (ng isang taon nga lang hehe..). Sana maenjoy nyo din sya. Ganda kasi lahat - lyrics, melody saka boses nung mga kumakanta.

Ang Pagbabalik (ng emotera)

At ako ay nagbabalik dito. Matagal na din akong di nagsusulat dito. Matagal na din pala akong di nag eemote sa tagalog (big grin). Ngayon na lang ulit. Dun ko sana sa english na blog i-share ito eh, kaso di ko na feel mag english kaya dito na lang. Patulog na sana ako, kaso may mga naalala ako, at nag moment* na naman ako [*moment - eto yung pagkakataon na para kang na time and space warp kagaya ni annie at shaider. yun bang bigla ka na lang natutulala sa kinauupuan mo pero yung isip at imagination mo eh kung san na nagwander. yun ang moment]. Naglakbay na naman ang utak ko sa kung saang lupalop. Sa una masaya eh. Pero nung nagtagal hindi na, unti-unti bumabalik ako sa realidad. Toinks! Lalo lang akong nadagukan at nasampal-sampal ng katotohanan sabay sabi ng "talagang hanggang 'in your dreams' ka na lang". Buset di ba. Tapos wala pang masyadong masayang nangyari ngayong araw. Bukod sa kunti lang ang benta [may balat ata sa pwet yung nagbuena mano kanina sa tindahan], eh may mga episode pa dito sa bahay namin na talaga namang pang MMK. Lalo pa akong nalungkot (at nainis) dahil parang multong susulpot, naalala ko ang aking namumukod tangi na sa tagal na panahon eh tinuring kong - "inspirasyon", "happiness", "light at the end of the tunnel", "best friend" at dinededikate-tan ng kung anu-anong love songs - eh wala na. Buset talaga di ba. Mas lamang yung inis ko kanina. Napalitan na ata kasi ng galit yung dating maganda kong emosyon. Nagsasawa na din siguro ako. Pagod na.

Unpublished Posts

December 20, 2009 - Libag at Tinga

Naranasan nyo na ba yung minsan habang naliligo kayu at nag hihilod, winiwish nyo na yung mga masasamang tao sa paligid nyo eh kagaya na lang ng libag na nalalaglag at bumibitiw sa balat nyo habang naghihilod kayu? Or yung habang nag toothbrush kayu, sila yung mga tinga na isang sungkit lang ng tooth brush eh tanggal na?

Minsan naman winiwish ko sana yung mga bad memories at pain sa puso ko eh parang libag lang na pwede kong hiludin para mawala sa systema ko.

November 13, 2009 - Ashtray

Suntok sa Buwan by Eraserheads

Share ko lang itong video ng kanta ng EraserHeads na "Suntok Sa Buwan". Ito ay original ng Apo Hiking Society. Ni-revive lang ni Ely Buendia ng EraserHeads. Isa ito sa mga all-time favorites ko. Para sa akin, ang kanta na ito ang simbolo ng tiyaga at pag-asa. Pag napapakinggan ko ito para bang pakiramdam ko walang impossible. Na lahat ay pwedeng mangyari; lahat ay pwede kong gawin; lahat ng panalangin at natutugunan basta wag ka lang mawawalan ng pag asa at pananampalataya.

Sana pag napakinggan nyo to, mapuno din kayo ng pag asa. Pag asa na lahat possibleng mangyari at matupad, basta matiyaga ka at nagmamahal ;-)

Butas at Takip

May natanggap akong mensahe mula sa isang malapit na kaibigan. Binabahagi nya ang isang magandang balita. Nagkaayos na daw sila ng boyfriend nya. At mukhang matutupad na daw ang matagal nyang hinihintay na paglagay sa tahimik. Nung nabasa ko yung message nya, napasambit ako ng maikling dasal. Sabi ko sana maayos na nga ng kaibigan ko ang mga concerns nya about her relationship with her boyfriend. Tapos bigla akong napaisip ng sa aking personal na saloobin. Nag pray din ako. Sabi ko, sana iparating Nya syo na kahit ano pa man ang nangyari at mangyayari, walang sinoman ang makakapag takip nung butas sa puso ko, kung hindi ikaw lang.

Sa pagkakataong ito, alam ko, kahit ano pang panalangin ko, hindi mangyayari ang gusto ko. May mga butas na tanging sya lang ang makakapagtakip. Yung takip nya eh swak. Sadyang ginawa para sa mga butas mo. Meron lang sigurong isa hanggang dalawang butas na swak ang takip na tangan ko. Na kahit subukan nyang gamitin ang takip nya, indi magkakasya. Dahil kagaya ng iba nyang takip na ginamit sa mga butas mo, ang mga takip ko eh sadyang ginawa lang para sa mga natatanging butas na natitira syo.

HIndi lang naman ako ang may takip na tinatago. Ikaw din meron. Ang mga natatanging takip sa mga natatanging butas ay tangan mo. Alam ko (at sana nga) iingatan mo yun. Darating din ang tamang panahon na maibabalik natin ang mga natatanging takip sa isa't-isa. Sana sa pagkakataong iyon tuluyan na nating matakpan at maisara ang mga butas.

Ang Paglalakad ni Rhea at Carlo

Tagal ko ng di nagpost dito. Indi naman dahil naubusan na ako ng emosyon sa katawan (sa katunayan mas dumami nga ata ngayon), pero siguro sobrang busy lang din kaya di makapag-emote masyado dito sa blog ko na ito.

Anyway highway, naisipan ko lang i-share itong mga nadiscover ko ngayon sa google. Isa kasi sa gumugulo sa isip ko eh itong aking ispeysyal na kaibigang si Carlo (talaga daw pinangalanan ko na eh hehe... kailangan eh, kasi yung mga susunod kong isusulat eh lalabas din ang pangalan nya). Madami na kami pinagdaanan simula pa noong high school pa kami; at ngayon nga matatanda na kami meron pa din kaming pinagdadaanan. Kaya lang ang diperensya lang sa pagkakataong ito, iniisip ko kung gusto ko pa sumabay sa kanya maglakad at kung gusto ko pang pareho kami ng daan na lalakaran.

Pansin ko lang kasi sa bawat pagkakataon na sinusubok namin na maghawak kamay sa paglalakad, parating may nangyayari para magbitaw yung mga kamay namin. Sa pagbitiw ng mga kamay namin, minsan nauuna syang maglakad, pero ngayon ko naisip, ako pala yung parating nauuna maglakad. Tapos pagnapuna ko na wala na pala akong kasabay, bigla akong titigil, tapos hihintayin ko syang maabutan ako. Minsan naman sya yung nauuna, tapos makikita ko nagbabagal syang maglakad, para bang sinasadya nya yun para maabutan ko sya, at ganun na nga ang nangyayari... magkakaabutan ulit kami at susubukan namin ulit maglakad ng sabay.

May pagkakataon na iniwasan na naming maghawak ng kamay, kasi nga alam namin possibleng may mangyari ulit para mabitawan namin ang kamay ng isa't isa. Sinubukan namin maglakad ng magkasabay lang (side by side sabi nga). Pero kagaya ng una, may nangyari na naman.

Noong una kasi sa paglalakad namin, mejo indi pala malinaw sa akin kung saan kami pupunta. Basta pinagkatiwalaan ko lang sya noon, sumunod sa mga hakbang nya, hindi ko na namalayan, iba pala ang gusto nyang daanan. Kaya nagdesisyon kami na sya pupunta sa kaliwa, ako sa kanan. Kaso mo, mapagbiro pala yung mga daan. Kasi pagdating sa dulo, nagkita kami ulit. At dahil iisang daan lang ang tumbok ng kanan at kaliwa na pinagdaanan namin, sabay ulit kaming naglakad sa rotonda.

Sa pangalawang pagkakataon nga, hindi na kami naghawak ng kamay habang naglalakad. Kaya lang sa pagkakataong ito, natisod kami pareho. Wala kaming nagawa kung hindi alalayan ang isa't-isa. Sa konting sandali, ramdam namin ang pagpapahalaga sa isa't-isa. Nandun pa din ang pag aalala at pag mamahal. Pero dahil kailangan na naming maglakad ulit, agad kaming bumitaw ng matiyak na ok na kami pareho mula sa pagkakadapa.

Sabay ulit kami naglakad. Kaso napagod na ako. Di ko pala kaya maglakad ng malayo ng walang umaalalay sa akin, ng walang nakahawak sa kamay ko, nakakapagod pala. Naisipan kong magpaiwan. Pinauna ko na sya. Dito ko napansin na nagbabagal sya sa paglalakad. Matapos ang aking pamamahinga, naglakad na ako ulit. Nakita ko sya di pa pala masyado nakakalayo. At kagaya ng dati, hinihintay ako. Sa madaling salita, nagkasabay kami ulit. Sa pagkakataong ito naman, naglalakad kami ng sabay (side by side) at paminsan-minsan nag hahawak kami ng kamay, lalo na pag sobrang pagod na kami sa paglalakad.

Sa pangatlong pagkakataon (sa puntong ito, mukhang huli na), may nakasalubong kami sa paglalakad at nagkabunguan. Nasaktan kaming pare-pareho. Hindi ito sadya pero nangyari. Dito ko naisip na whenever we try na maglakad ng sabay, merong nasasaktan. Noong mga unang pagkakataon, kami ang nasasaktan (mas lalo ata ako, ewan ko, siguro sya rin, mas magaling lang sya magdala); ngayon naman may nadamay ng mga mahal namin sa buhay. Hay...

Ngayon ko naiisip (or matagal na, ayaw ko lang tanggapin), hindi talaga kami pwedeng magkasama, kahit pa magkaibigan lang kami. At kanina nga, nag google ako ng pangalan namin. Yung unang sinearch ko - Carlo and Rhea, tapos click ko yung I'm Feeling Lucky. Ang lumabas si Rhea Santos at Carlo de Guzman - yung news caster at ang asawa nyang businessman na may-ari ng hot shots burger. Eto ang unang Carlo at Rhea na nakita kong nagkatuluyan. Second na sinearch ko - Rhea and Carlo, tapos click ko yung I'm Feeling Lucky ulit. Ang lumabas eh isang pag na ang tawag eh Nuance Occasions. Isa syang wedding coordinator's page, at isa sa mga wedding na sila ang nag coordinate ay ang wedding ni Rhea at Carlo. Syempre indi kami yun! Sa nabasa ko, long distance relationship sila Rhea at Carlo. Sounds family di ba... kaso ang diperensya sila nagkatuluyan. Apparently, nag work sa kanila ang long distance relationship. Dalawa na di ba. Meron pang isa, sa friendster naman, ang name ng page nila eh rhea-carlo, anu pa sa tingin mo ang ibig sabihin nun. Hays, kami lang ata ang Rhea and Carlo na naiba ang istorya. Masalimuot. At nakakapagod.

Kaya naman eto ako, nag iisip isip. Dapat talaga, sa ikatlong pagkakataon na nagkasabay kami, hindi na lang kami naghawak ng kamay (kahit paminsan-minsan). Sana nung nag attempt syang alalayan ako, umiwas na lang ako. Kaso mo engot ang lola mo eh, nagpaalalay naman kahit kaya pang maglakad. At sana din, indi na lang nya ako pinansin nung muntik na akong masubsob. Kaya ko pa namang magbalanse nun para di ako masubsob eh. Kaso mo nga, mapagsamantala din ang lolo mo hehehe... at dahil may pagkakataon, grab ng grab (wink, wink).

Pwede pa naman kami sabay maglakad eh, pwede din namang hindi. Pero parang mas tamang hindi na lang. Di ko pa po alam. Matatapos na kwento ko tungkol sa paglalakad namin, di ko pa din alam kung anung gagawin ko. Sa ngayon, naglalakad kami ng mabagal at walang imikan. Isang tanung-isang sagot ang drama. Naghihintay kung sino ang magpapaiwan at kung sino ang mauuna. Pero sa pagkakataong ito, iniisip ko pa kung kaya kong sumakay ng jeep. Ayaw ko na ata maglakad.

Emotera Thoughts 2 - Hay Buhay...

Hayzzz.. naku naman. Nakaramdam na ba kayu nung feeling na parang gusto mong lumayo sa lahat ng tao sa paligid mo? Yung mabubuhay ka ng bago, na iba kasama mo, sa ibang bahay ka nakatira, sa ibang kumpanya ka nagtatrabaho, iba at bagong tao ang mga kasama mo? Yung pakiramdam na gusto mong burahin yung alaala mo ng specific na bagay, tao, pangyayari at panahon? Yung gusto mong ibalik ang isang pagkakataon or pangyayari kasi gusto mong ulitin ng tama or gawing mas makabuluhan? Kung di pa, ang swerte mo kapatid. Magpasalamat ka ng marami kay Lord. Ibig sabihin lang nyan, mabait ka. You must have done something really good to deserve a life with no regrets. Kabaligtaran ng buhay ko. Hayz..

Pakiramdam ko ngayon, gusto kong matapos na itong chapter ng buhay ko. Mag the end na ba. Tapos kung magkaka-sequel man, pwede ring ako pa din ang character. Pero sa pagkakataong ito, madami akong babaguhin sa script ko. Mga dialogue ko, mga pag arte ko, mga desisyon kong palpak, at sisiguraduhin kong walang oras na masasayang. Kung sakaling ang sequel ay ibang pagkatao na, pipilitin kong maging tama ang mga dialogue ko, magiging professional ako para walang masayang na oras, at gagalingan ko sa lahat ng bagay - pag arte at pag deliver ng dialogue ko. Hindi ko naman hangad na maging best actress... gusto ko lang sana yung sequel hapi ang the end. Kulang ata ako sa pag aaral ng script ko, kaya ako ganito. Kulang din yata ako sa tapang para baguhin ang naunang script ko. Kaya siguro ganito ako. Flop ang buhay ko.

Gusto ko lang ng hapi ending. Yun lang. Yun lang pero napakahirap makuha. Ang tagal ko ng hinihintay. Ang tagal kong pinaghahandaan. Hanggang ngayon di ko pa din maramdaman.

Gusto ko ng sequel, baka kasi nakatulog lang ako nung nagbigay ng abiso kaya hindi ko namalayan. Baka kasi nabulagan ako sa sobrang pagkaabala sa mga bagay sa paligid ko. Sinubukan kong balikan kahit na nasa kasalukuyan na ako. Pero sadyang di ko pa din maintindihan. Nananatili akong ligaw. Nananatili ang butas; unti unting lumalaki. At pakiramdam ko, darating ang panahon (malapit na), wala nang matitira. Tuluyang magiging isang malaki, malalim na kawalan.