Ang Paglalakad ni Rhea at Carlo

Tagal ko ng di nagpost dito. Indi naman dahil naubusan na ako ng emosyon sa katawan (sa katunayan mas dumami nga ata ngayon), pero siguro sobrang busy lang din kaya di makapag-emote masyado dito sa blog ko na ito.

Anyway highway, naisipan ko lang i-share itong mga nadiscover ko ngayon sa google. Isa kasi sa gumugulo sa isip ko eh itong aking ispeysyal na kaibigang si Carlo (talaga daw pinangalanan ko na eh hehe... kailangan eh, kasi yung mga susunod kong isusulat eh lalabas din ang pangalan nya). Madami na kami pinagdaanan simula pa noong high school pa kami; at ngayon nga matatanda na kami meron pa din kaming pinagdadaanan. Kaya lang ang diperensya lang sa pagkakataong ito, iniisip ko kung gusto ko pa sumabay sa kanya maglakad at kung gusto ko pang pareho kami ng daan na lalakaran.

Pansin ko lang kasi sa bawat pagkakataon na sinusubok namin na maghawak kamay sa paglalakad, parating may nangyayari para magbitaw yung mga kamay namin. Sa pagbitiw ng mga kamay namin, minsan nauuna syang maglakad, pero ngayon ko naisip, ako pala yung parating nauuna maglakad. Tapos pagnapuna ko na wala na pala akong kasabay, bigla akong titigil, tapos hihintayin ko syang maabutan ako. Minsan naman sya yung nauuna, tapos makikita ko nagbabagal syang maglakad, para bang sinasadya nya yun para maabutan ko sya, at ganun na nga ang nangyayari... magkakaabutan ulit kami at susubukan namin ulit maglakad ng sabay.

May pagkakataon na iniwasan na naming maghawak ng kamay, kasi nga alam namin possibleng may mangyari ulit para mabitawan namin ang kamay ng isa't isa. Sinubukan namin maglakad ng magkasabay lang (side by side sabi nga). Pero kagaya ng una, may nangyari na naman.

Noong una kasi sa paglalakad namin, mejo indi pala malinaw sa akin kung saan kami pupunta. Basta pinagkatiwalaan ko lang sya noon, sumunod sa mga hakbang nya, hindi ko na namalayan, iba pala ang gusto nyang daanan. Kaya nagdesisyon kami na sya pupunta sa kaliwa, ako sa kanan. Kaso mo, mapagbiro pala yung mga daan. Kasi pagdating sa dulo, nagkita kami ulit. At dahil iisang daan lang ang tumbok ng kanan at kaliwa na pinagdaanan namin, sabay ulit kaming naglakad sa rotonda.

Sa pangalawang pagkakataon nga, hindi na kami naghawak ng kamay habang naglalakad. Kaya lang sa pagkakataong ito, natisod kami pareho. Wala kaming nagawa kung hindi alalayan ang isa't-isa. Sa konting sandali, ramdam namin ang pagpapahalaga sa isa't-isa. Nandun pa din ang pag aalala at pag mamahal. Pero dahil kailangan na naming maglakad ulit, agad kaming bumitaw ng matiyak na ok na kami pareho mula sa pagkakadapa.

Sabay ulit kami naglakad. Kaso napagod na ako. Di ko pala kaya maglakad ng malayo ng walang umaalalay sa akin, ng walang nakahawak sa kamay ko, nakakapagod pala. Naisipan kong magpaiwan. Pinauna ko na sya. Dito ko napansin na nagbabagal sya sa paglalakad. Matapos ang aking pamamahinga, naglakad na ako ulit. Nakita ko sya di pa pala masyado nakakalayo. At kagaya ng dati, hinihintay ako. Sa madaling salita, nagkasabay kami ulit. Sa pagkakataong ito naman, naglalakad kami ng sabay (side by side) at paminsan-minsan nag hahawak kami ng kamay, lalo na pag sobrang pagod na kami sa paglalakad.

Sa pangatlong pagkakataon (sa puntong ito, mukhang huli na), may nakasalubong kami sa paglalakad at nagkabunguan. Nasaktan kaming pare-pareho. Hindi ito sadya pero nangyari. Dito ko naisip na whenever we try na maglakad ng sabay, merong nasasaktan. Noong mga unang pagkakataon, kami ang nasasaktan (mas lalo ata ako, ewan ko, siguro sya rin, mas magaling lang sya magdala); ngayon naman may nadamay ng mga mahal namin sa buhay. Hay...

Ngayon ko naiisip (or matagal na, ayaw ko lang tanggapin), hindi talaga kami pwedeng magkasama, kahit pa magkaibigan lang kami. At kanina nga, nag google ako ng pangalan namin. Yung unang sinearch ko - Carlo and Rhea, tapos click ko yung I'm Feeling Lucky. Ang lumabas si Rhea Santos at Carlo de Guzman - yung news caster at ang asawa nyang businessman na may-ari ng hot shots burger. Eto ang unang Carlo at Rhea na nakita kong nagkatuluyan. Second na sinearch ko - Rhea and Carlo, tapos click ko yung I'm Feeling Lucky ulit. Ang lumabas eh isang pag na ang tawag eh Nuance Occasions. Isa syang wedding coordinator's page, at isa sa mga wedding na sila ang nag coordinate ay ang wedding ni Rhea at Carlo. Syempre indi kami yun! Sa nabasa ko, long distance relationship sila Rhea at Carlo. Sounds family di ba... kaso ang diperensya sila nagkatuluyan. Apparently, nag work sa kanila ang long distance relationship. Dalawa na di ba. Meron pang isa, sa friendster naman, ang name ng page nila eh rhea-carlo, anu pa sa tingin mo ang ibig sabihin nun. Hays, kami lang ata ang Rhea and Carlo na naiba ang istorya. Masalimuot. At nakakapagod.

Kaya naman eto ako, nag iisip isip. Dapat talaga, sa ikatlong pagkakataon na nagkasabay kami, hindi na lang kami naghawak ng kamay (kahit paminsan-minsan). Sana nung nag attempt syang alalayan ako, umiwas na lang ako. Kaso mo engot ang lola mo eh, nagpaalalay naman kahit kaya pang maglakad. At sana din, indi na lang nya ako pinansin nung muntik na akong masubsob. Kaya ko pa namang magbalanse nun para di ako masubsob eh. Kaso mo nga, mapagsamantala din ang lolo mo hehehe... at dahil may pagkakataon, grab ng grab (wink, wink).

Pwede pa naman kami sabay maglakad eh, pwede din namang hindi. Pero parang mas tamang hindi na lang. Di ko pa po alam. Matatapos na kwento ko tungkol sa paglalakad namin, di ko pa din alam kung anung gagawin ko. Sa ngayon, naglalakad kami ng mabagal at walang imikan. Isang tanung-isang sagot ang drama. Naghihintay kung sino ang magpapaiwan at kung sino ang mauuna. Pero sa pagkakataong ito, iniisip ko pa kung kaya kong sumakay ng jeep. Ayaw ko na ata maglakad.

Emotera Thoughts 2 - Hay Buhay...

Hayzzz.. naku naman. Nakaramdam na ba kayu nung feeling na parang gusto mong lumayo sa lahat ng tao sa paligid mo? Yung mabubuhay ka ng bago, na iba kasama mo, sa ibang bahay ka nakatira, sa ibang kumpanya ka nagtatrabaho, iba at bagong tao ang mga kasama mo? Yung pakiramdam na gusto mong burahin yung alaala mo ng specific na bagay, tao, pangyayari at panahon? Yung gusto mong ibalik ang isang pagkakataon or pangyayari kasi gusto mong ulitin ng tama or gawing mas makabuluhan? Kung di pa, ang swerte mo kapatid. Magpasalamat ka ng marami kay Lord. Ibig sabihin lang nyan, mabait ka. You must have done something really good to deserve a life with no regrets. Kabaligtaran ng buhay ko. Hayz..

Pakiramdam ko ngayon, gusto kong matapos na itong chapter ng buhay ko. Mag the end na ba. Tapos kung magkaka-sequel man, pwede ring ako pa din ang character. Pero sa pagkakataong ito, madami akong babaguhin sa script ko. Mga dialogue ko, mga pag arte ko, mga desisyon kong palpak, at sisiguraduhin kong walang oras na masasayang. Kung sakaling ang sequel ay ibang pagkatao na, pipilitin kong maging tama ang mga dialogue ko, magiging professional ako para walang masayang na oras, at gagalingan ko sa lahat ng bagay - pag arte at pag deliver ng dialogue ko. Hindi ko naman hangad na maging best actress... gusto ko lang sana yung sequel hapi ang the end. Kulang ata ako sa pag aaral ng script ko, kaya ako ganito. Kulang din yata ako sa tapang para baguhin ang naunang script ko. Kaya siguro ganito ako. Flop ang buhay ko.

Gusto ko lang ng hapi ending. Yun lang. Yun lang pero napakahirap makuha. Ang tagal ko ng hinihintay. Ang tagal kong pinaghahandaan. Hanggang ngayon di ko pa din maramdaman.

Gusto ko ng sequel, baka kasi nakatulog lang ako nung nagbigay ng abiso kaya hindi ko namalayan. Baka kasi nabulagan ako sa sobrang pagkaabala sa mga bagay sa paligid ko. Sinubukan kong balikan kahit na nasa kasalukuyan na ako. Pero sadyang di ko pa din maintindihan. Nananatili akong ligaw. Nananatili ang butas; unti unting lumalaki. At pakiramdam ko, darating ang panahon (malapit na), wala nang matitira. Tuluyang magiging isang malaki, malalim na kawalan.

Kasinungalingan

Anung gagawin mo pag nalaman mong nagsinungaling na naman syu yung taong mahal mo? Papatawarin mo ba sya ulit? Bibigyan mo ba sya ng isa pang pagkakataon?

Paano kung hindi nya alam na alam mong nagsinungaling sya? Sasabihin mo ba sa kanya na alam mong nagsinungaling na naman sya? Paano kung kaya lang sya nagsinungaling kasi alam nyang mas masasaktan ka pag nalaman mo yung katotohanan? "Valid" ba yung pagsisinungaling nya? At dahil "valid" yun, papatawarin mo ba sya?

Hanggang kailan mo sya iintindihin? At dahil alam mong "normal" na sa kanya ang magsinungaling, hanggang kailan mo sya patatawarin?

Kasinungalingan. Kahit minsan ba, hindi mo naisip, na ang lahat ay isang malaking KASINUNGALINGAN lang.

Its Complicated

Naranasan nyo na ba yung feeling ng pagkagulo ng sarili mo kasi di mo alam kung saan ka susuot na sulok ng mundo dahil sa sobrang gusto mo nang layasan at kalimutan yung mga tao, bagay at pangyayari na nagdudulot ng feeling ng pagkagulo ng sarili mo? Swerte ka kung indi. Kasi indi sya ordinaryong feeling. Sa pagdescribe ko pa lang, complicated na eh... yung maexperience mo pa kaya? Ganyan ang pakiramdam ko kaninang umaga. Asar di ba. Umaga pa. Di man lang sinimulan ng hapon ot gabi na para pwede ko na lang itulog. Sa pagtulog ko lang nakakalimutan ang lahat, di ko naiisip, kasi nga tulog ako; wala akong nadidinig at nakikita, kasi nga tulog ako. At sa panaginip ko lang nakakapiling ang tanging nagbibigay ng kaligayahan sa masalimuot na buhay sa earth.

Pasensya na pero di ko maeelaborate dito ang dahilan ng pagkagulo ng sarili. Kasi pag ginawa ko yun, para ko na ding kinuwento ang talambuhay ko. Na para bang buhay ni Rosalinda, masalimuot, madrama, at possible ding mabaliw ako kung indi ako nakaalis ng bahay kanina.

Pinag isipan ko pa ang paglabas ng bahay; para dramatic ang effect. Ayun, successful naman ako. Noong nasa labas na ako, napaisip ako... san kaya ako pupunta? Tatawagan ko ba ang mga frendships ko? Pero gusto kong mapag isa. Pag tinawagan ko sila, di na ako nag iisa. As usual, sa mall ako napadpad. Naisip ko pa, sana pala nagdala ako ng libro, dito ako nagbasa. Masyado akong nag isip kung paano ako lalabas ng bahay, di ko naman napagplanuhan kung saan ako pupunta at ano ang gagawin ko. Tangengot noh? Kaya siguro napakasalimuot ng layp ko, kasi nga tangengot ako paminsan-minsan. Habang nasa sasakyan papunta mall, nag isip na ako ng pwedeng gawin sa mall. Ang naisip ko yung mga gamit na kailangan kong bilhin, gaya ng shampoo ko, sabon, toothbrush at mga pagkaing makapagpapasaya sa akin or yung tinatawag kong comfort foods, hehehe...

Ganun nga ginawa ko pagdating ko sa mall. Pero di pa ako bumili ng comfort foods ko. Nag tingin din ako ng damit, kaso naisip ko saka na lang. Saka wala ding magandang damit na pwedeng bilhin. Halatang wala ako sa tamang pag iisip, kasi puro gastos ang nasa isip ko! Minsan yung pag shopping, nakakatulong to make me feel better, hehehe. Pero sa pagkakataong ito, parang di tumalab sa akin. Or baka dahil lang din wala akong type sa mga nakikita ko.

Nakaka isang oras pa lang akong nasa labas. Wala na akong maisip gawin. Naalala ko ulit ang libro, sana nagdala ako para nakatambay sana ako sa mga nakalat na coffee shop sa mall at dun magpalipas ng oras with my book at favorite coffee drink. Kaso nga engot ako. Naisipan ko bumili ng bagong libro, kaya go ang lola mo sa PowerBooks. Wala ako type. Yung gusto ko, ang mahal. Di ko pa feel na i-invest ang salapi ko sa kanya. Saka may e-book na ako nun eh, hehehe...

Kumain kaya ako? Busog pa ako. Saka di ko pala feel kumain mag isa; baka malungkot lang ako lalo. Finally, nung nag CR ako, dun ako nag ka idea kung saan ako pupunta at kung anu ang pwede kong gawin. Nakita ko kasi yung ilong ko sa salamin ng compact face powder ko, namumutakti sa whiteheads at blackheads; kailangan na ng professional help, whehe.. Kaya nag pafacial ako :-D

Tapos sa derma clinic, bumili na ako ng comfort foods ko. Tapos umuwi na ako. Pinagplanuhan ko din ang pag pasok sa bahay namin. Successful din naman. At ngayon nga, pakiramdam ko pa din na minsan syet ang buhay; pero di naman ibig sabihin eh di ako thankful sa buhay ha... minsan lang nauubusan ako ng lakas para makipagsabayan sa buhay; nagiging manipis na ako para sa mga suntok at dagok; malapit ng akong maging duguan. Kaya naman, tama lang na nagpa facial ako; magapi man ako ng buhay, masugatan pa ulit ako at magdugo ako, atleast, malinis ang mukha ko, wala akong black heads at white heads.

BFF - Best Friends Forever

May topak na naman ako. Yung BFF ko na nananahimik sa kabilang lupalop ng mundo, ginugulo ko. BFF? Best Friends Forever. Anu ba? Hehehe... Yan ang tawag nya sa amin. Noong una, nababaduyan ako. Pero ngayon, mejo carry ko na sya. Anyway, ang masasabi ko lang, adik ako. Para akong yung telenovela sa GMA na Adik Syo nila Jolina at Jennica. Isa akong certified emotera na..adik pa. Hayz... magkaroon ka ba ng BFF na kagaya ko, anung pakiramdam mo kaya? Sana lang, napagpasensyahan pa ako ng BFF ko kanina. Alam ko (saka sabi nya), kahit kailan di sya magagalit o makukulitan sa akin. Ang pakahulugan ko doon, lagi nya akong maiintindihan. Siguro kasi alam nyang napaka emosyonal kong tao. At luka-luka.

Nagugulumihan lang kasi ako. Sabi ko nga, ako ang may problema. Saka ko na i-share problema ko. Pero isang patunay na "disturbed" na naman ako eh ang mga pinag gagagawa ko maghapon -

- hindi ako kumain ng matinong pagkain. simula pa kagabi puro chips (chitchiria) ang kinain ko. sinimulan ko ng potato chips, pringles, piknik, pringles ulit and finally sponge crunch. wala akong grocery store sa kwarto ko. binili ko lahat yun kahapon, matapos ko manuod ng sine with my pamangkins.

- yun pa isa, wala sa budget ang panunuod ng sine (at higit sa lahat, ang mag grocery ng junk foods) pero lumabas pa din kami. isang paraan ng pang aliw sa sarili.

- gusto ko magpa-facial. kahit wala pa sa budget ulit. pwede pa namang makuha ng cream na pang exfoliate, pero pinaplano ko pa din ang magpafacial. next week na lang siguro.

- nilabas ko ulit ang mga books ko ni Walt Whitman. Tamang makata naman ako ngayon. Binalikan ang mga favorite poems ko.

- nilabas ang mga books ni Bob Ong. Bumili pala ako ng 2 books kahapon. Kumpleto na sana ako, kaso yung nawawalang book ni erap, di ko pa talaga makita kung nasaan.

- natapos ko basahin yung isang bagong libro ni Bob Ong na kakabili ko lang kahapon.

- nasa kwarto lang ako maghapon. lumalabas lang ako para jumingle at kumuha ng tubig. yung kwarto ko nga amoy pringles na sour cream onion. pero in fairness, naligo ako nung after lunch, hehehe... minsan kasi di ako naliligo pag walang pasok (ssshhhh.. secret yun..)

- at ngayon, nag uupdate ng blog na 'to na matagal ko ng indi napopostan. Naisip ko, dito ko na lang ibuhos ang lahat. Kaysa inaatat ko yung BFF ko na baka nauubusan na ng pasensya at pagmamahal sa akin (kunti na nga lang yung love eh, mawawala pa)

Mananahimik muna ako. Mag iisip na mag isa. Di na idadamay ang taong nananahimik at ginagawa ang lahat para maintindihan ako at para maparamdam sa akin na mahalaga ako sa buhay nya; kahit pa indi ako bahagi nito sa paraan na gusto ko. Atleast, bahagi pa din ako. Alam kong naroon ang pagmamahal; nandun yung effort para maparamdam yun. At malaki ang pasasalamat ko; at lalong humanga at napapamahal. Sana patuloy nya akong intindihin; patuloy na pagpasensyahan. Patuloy na mahalin, sa kabila ng kakulitan at kabaliwan.

Insekyur na Emotera

Noong Biyernes, maaga kammi nag out sa office ng kasama kong si Yatot (yun ang tawag namin sa kanya kasi payat sya, pero in fairness, sexy ang bruha kahit payat). Mejo unusual para sa aming dalawa ang umuwi ng maaga; kaya naman nung nakita kami ni kuya guard na pauwi na, indi sya makapaniwala. At feeling ko pa gusto nya kaming tanungin kung sigurado ba kaming mag out na kami. Ang sabi ko na lang, manunuod kasi kami ng sine. Kikitain namin sa trinomma yung isang opismeyt naming si Cute na galing sa Makati. Sa totoo lang, late na nga yung alis namin nay un; nagagalit na nga si Cute kasi wala na kaming aabutang palabas. At dahil nga late na kami nakalabas ng opis, matrapik pa dahil malapit kami sa Central Avenue kung nasaan yung Cenral Church ng Iglesia ni Kristo (na naparaming saksakyan at tao sa paligid, na nakikiramay), at umuulan pa; ang ending naming, halos isang oras kami sa byahe mula opis papunta sa Trinoma. Si Cute, nagdesisyon na, kakain na lang daw kami. Nabugnot na sya kasi ang dami daw tao sa mall, may concert ata. Noong huli, nalaman namin na natakot pala sya kaya sya lumabas na ng mall, dahil nagtatalunan daw ang mga tao, pakiramdam nya maguguho ang mall.

Anyway, namili na nga si Cute ng kainan, sa Dencio’s. At sya na din ang nag order, sobrang tagal namin. Pero panalo yung order ni Cute, nakarating na kami at lahat sa resto wala pa din ang order nya. Nung pagka follow up nya, mga ilang minutes pa ulit bago dumating. Kumain kami ng inihaw na pusit na may palaman na sibuyas at kamatis sa loob, pork sisig, at sinigang na bangus. Sarap di ba, hehe… Tapos si Cute nag order ng beer nya. Di sana ako iinom kasi bawal na sa akin (masyado kong minadali mareach ang quota ko sa pag inom ng alak) pero dahil si Yatot ay di rin iinom dahil di ako iinom, uminom na din ako, hehehe… Saka busog naman ako eh (palusot pa). Masama sa akin ang uminom ng gutom, ikakamatay ko na yun promise.

Madaming tao doon sa resto. Siguro dahil Friday, umuulan, matrapik. Matagal-tagal na din akong di nagagawi sa mga ganung lugar (ibig sabihin matagal-tagal na din akong di nainom ng alak). Iba’t-ibang klase yung tao. Meron akong napansing grupo ng mga babae. Magaganda sila, mapuputi, yung isa artista pa. Itinuro ko kay Yatot kaso di nya kilala, di nya yata naabutan yun (sobrang tanda ko na ba?).

Noon ko lang ulit naramdaman yung naramdaman kong inferiority nung high school ako. Nanliit ako sa upuan. Lumipad ang isip at pansamantalang nawalan ng tiwala sa sarili. Napansin ata ako ni Yatot. Buong tapang ko naming inamin, na nanliliit ako sa mga nakikita ko. Na-iinsecure ako. Nagtaka sya. Alam kong tatanungin nya – Baket??? Kahit panu kilala na ni Yatot ang personalidad ko. Kaya siguro nagulat sya – ikaw? Maiinsecure? Baket?? Sabi nya, naiinsecure lang sya pag kasali sa sitwasyon ang boypren nya. Eh ganun naman talaga. Kaya ako nanliliit kasi napapaligiran ako ng mga babaeng kamukha ng mga tipong babae ng lalaking mahal ko. Maputi. Maganda. Sophisticated ang dating. Malaki ang balakang (na talaga naming wala ako). Malaki boobs (ahem!). Sexy ang dating. Kakainis di ba.

Ewan ko ba. Pag nakakakita ako ng babae na tipo ng lalaking tinatangi ko, naiinsecure ako at nalulungkot. Naisip ko bakit nga ba indi ako ganun manamit? Bakit ba indi ako ganun kumilos? Bakit nga ba wala akong appeal? (kahit man lang sa kanya). Hayz… naalala ko pa, ang comment nya sa akin – “You are too nice”. Eh bakit nga ba indi ako nagging not too nice? Anu ba yung “too nice”? Saan ako naging “too nice”? Pwede naman akong maging naughty at too naughty kung gusto nya. Sana sinabi nya di ba? Hehehe…

Maskara at Kalasag

Sa sobrang pagod, di na nya namalayan panu sya nakatulog. Bigla na lang syang napabalikwas, sinilip ang oras, alas singko ng umaga. Maaga pa. Pwede pang mag inin sa kama. Habang tinatantya ang sarili kung babangon na ba o babalik sa pag tulog, namutawi ang panalangin sa isipan nya. Nagpasalamat sa panibagong araw at pag asa na ibinigay ulit sa kanya ng Panginoon. Pinagpasalamat din ang pamilya at humiling na naway parating patnubayan at ilayo sa kapahamakan. Naalala nya ang taong pinakatatangi at pinakamamahal. Ilang sandali syang natigilan, sinubukang pigilan ang pagdaloy ng mga alala ng nakaraan. Pagkatapos nun, binulong sa Maykapal, "hangad ko ang kaligayahan nya". Pinilit nyang matulog ulit, kaya lang ang matinding emosyon na dulot ng alaala ng nakaraan ay ganap ng nilamon ang antok nya.

Nagdesisyon syang maghanda na para sa pagpasok sa opisina. Alam nya sa sarili nya na ang araw na ito ay magiging mahaba. Ang hangin sa paligid nya ay may dalang kalungkutan. Kailangan nyang labanan yun, kung gusto nyang marami syang matapos sa opisina. Baka sakali sa pagligo nya, sumama sa tubig yung masamang hangin na kumapit sa katawan nya. Ang kaso mo, lalo yatang lumala. Pagkatapos nyang maligo, naupo sya sa gilid ng kama. Tahimik na nag iisip. Basa pa ang buhok na may maliliit na patak na tumutulo sa kanyang mukha at leeg. Di nya namalayan, luha na pala yung mainit na tubig na gumuguhit sa kanyang pisngi. Kasabay ng pagdaloy ng luha nya, naramdaman nya ang matinding pagod. Pagod ng katawan, ng isip at ng puso.

Pagod ng katawan. Masyadong madaming trabaho ngayon sa opisina. Pati ang resistensya ng katawan nya ay indi na makaya, indi kagaya dati. Pagod ng isip at puso. Pilit nyang tinatago ang kahinaan at kalungkutan. Sa pagtatago na iyon akala nya mas madaling mawawala ang sakit ng damdamin. Akala nya mas madaling maghihilom ang sugat. Hindi pala. Mali sya. Sa pagpilit nyang maging matatag, nakakapagod pala. Pakiramdam nyang malapit na syang sumuko. Pansamantala, tinanggal nya ang nakangiting maskara, hinubad ang kalasag at inilabas ang matinding emosyon na matagal na din nyang kinubli. Sa bawat patak ng luha nya, kalakip ang panalangin. Ilang sandali pa, unti-unti, bumabalik na ang sigla. Kailangan na nyang isuot muli ang maskara at kalasag. Kailangan na nya ulit harapin ang giyera ng kanyang buhay.