Tuyo Nang Damdamin

Syempre indi papahuli ang EMOTERA sa mga favorite songs nya. Kaya naman, magkakaroon din ako ng mga posts ng mga titik ng awit na favorite ko, pero yung mga tagalog lang ang nandito, or yung tinatawag nating OPM. Kasi yung mga ingles ko na favorite songs ay nasa ibang blogs ko. Yung mga english songs na favorite ko at special sa akin ay pwede nyong makita sa My Life's Collection at sa Fragments of Thoughts..a Piece of Life.

Eto ang aking buena mano - Tuyo Nang Damdamin ng APO Hiking Society.

MINSAN KAHIT NA PILITIN MONG UMINIT ANG DAMDAMIN
DI SIYA SUSUNOD, AT DI MAGLALAMBING
MINSAN DI MO NA MAPIGIL MAPANSIN
NA TALAGANG WALA NANG NAIIWAN NA PAGMAMAHAL

AT KAHIT NA ANONG GAWIN
DI MO NA MAPILIT AT MADAYA
AMININ SA SARILI MO
NA WALA KA NG MABUBUGA

PARANG ‘SANG KANDILA NA NAGDADALA
NG ILAW AT LIWANAG
NAUUBOS RIN SA MAGDAMAG

DI NA MADAIG O MABALIK ANG DATING MATAMIS NA KAHAPON
PILITIN MA’Y TUYO NA’NG DAMDAMIN

Lumang Tula

Nakita ko 'to sa aking draft folder ng aking email. And petsa - July 10, 2007. Hehehe... mag dadalawang taon na pala sya. Iniisip ko ngayon tuloy, kung anu bang nangyari nung mga panahon na yun at naisulat ko ang tulang ito. Mamaya ko na lang iisiping mabuti. Siningit ko lang na magpost ngayon kasi lunch time :-)

Ang lapit mo, abot kamay na kita
Pero di kta mahawakan
Katabi na kita
Pero di kita mayakap

Pigil ang bawat pagnanasa
Na mahagkan ka
Pigil ang damdamin
Di masabing mahal kita

Di ko yata kaya
Sobrang sakit ang nadarama
Nangugulila, kahit katabi kita
Marahil mas mabuti pa
Na malayo ka
Na hindi kita katabi
Mas konti ang sakit
Sa konting pag luha ko lang
Naiibsan ang pagkasabik

Mahirap pigilin ang damdamin
Mahirap maging manhid sa bawat pagkakataon
At mahirap mag tiis sa bawat sandali

Emote Muna Bago Matulog

Tatlong araw na walang pasok. Dapat bakasyon ako simula bukas hanggang sa Biyernes; pero nag request ako na i-postpone muna (yes, dedicated sa work - Akala nyo lang yun!), panu kasi mejo dami din akong pending na work; kailangang tapusin bago magrelaks. At isa pa, ayaw kong indi maging busy; kailangan kong maging busy.

Sabi ko sa isang blog ko, ang kalungkutan ay palayo na sa akin. Hindi na ako malungkot. Pero... di rin pala ako masaya. Anung pakiramdam ko? Hmmm... di ko din alam kung anung tawag dito. Manhid? Minsan masungit ako... ok fine.. parati akong masungit, lalo pag nasa bahay. Nagkataon pa eh meron ako, kaya naman ang mood swings ng babaylan, sobrang nagwawala... parang unggoy na inagawan ng saging kaya nagwala.

Napansin ko din. Hindi na nga ako umiiyak. Di ko alam kung dahil nga ba indi na ako malungkot? Or naubos na ang luha ko? Or dahil nga wala na akong pakiramdam?

Pero kanina, nung may nakita ako sa TV, nakapagpaalala sa akin ng isang bagay..nainis ako. Siguro indi pa naman ako ganun ka-manhid. Saka kanina, kausap ko yung kaibigan ko, may tinanung sya, nakaramdam ako ng galit. Indi pa din ako manhid.

Pero (ulit) may kakaiba pa din sa akin. Maaaring indi na nga ako malungkot, pero merong isang bagay na nawala din sa akin. Merong isang bagay na nabago sa akin. Indi ko matukoy kung ano, pero nararamdaman kong indi AKO ito. May kulang sa AKO.

Mamaya bago ako matulog, may babasahin ako. Baka sakali, dun ko makita yung sagot sa tanung ko.

I'm Back Here

Akalain mo, mag iisang buwan na pala akong indi nakakapag emote dito. Indi dahil sa walang ka-emote-emote na nangyayari sa buhay ko sa nakalipas na isang buwan. Sa totoo lang, ang dami!!! Sa sobrang dami, halos maloka ang Babaylan na babaitang ito... kung alam nyo lang. Dangan nga lamang, indi ko naman pwedeng i-post dito yung mga sinasabi kong sandamakmak na pangyayaring yun na nakapag paikot ng puwet ko, nakapag paikot ng toyo ko sa utak (kaya lalong lumapot), at ang nakapagdurog ng puso kong tagpi-tagpi na nga. Hayz....

Anyway, kahit panu naman na eh nakakasulat na ako. At actually! Indi pa nga tapos ang mga kabanata ng torture sa puso ko. Meron pa din... at sa aking palagay, matatagalan bago mawala yun... Mejo nadurog ng husto eh, baka nga may nawala pang piraso... kaya possible na indi na mabuo. Mabuo man, madaming bakas ng peklat at possibleng may butas. Baka kailangan na ding palitan pag nag laon. Pero sa palagay, sa panahong iyon, mananatili itong manhid. Baka nga mas makaigi yun - deadma, in other words.

Pasensya na, kung di ko maipamahagi ang istorya ko... masyadong personal. Abangan nyo na lang sa MMK sa channel 2 or sa Dear Friend sa channel 7.

Emoterang Signature

Ang ganda ng signature ko di ba? Hehehe.. Emoterang-emotera ang mga letra, nagpapapadjak pa... meron ding parang kinakagat ng langgam sa wetpu... na indi mapakali.. hehehe... Galing yan sa glitter-graphics.com.

Ang taray noh!!??

atake

pambihira. inaatake na naman ako. madami akong tanung syo. kaso di ko naman maitanung; bakit ko pa itatanong? wala naman na akong magagawa tungkol dun; indi ko na din naman mababago. at ayaw ko din namang baguhin ng ako lang; gusto ikaw din; kusa mo; di pilit; galing sa puso.

masaya ako kasi nakaalala ka. at may bonus pa! pero, nung nanuot na sa akin yung mga sinabi mo, bigla akong nabalisa. eto na. sabi ko na nga ba. pambihira talaga. inaatake na naman ako. naisip ko tuloy, baka mas nakabuti pa, na indi ka nakaalala. baka mas mabuti pa na indi ko alam. sabi nga nila, pag indi mo alam, di ka masasaktan. natatakot ako. panu kung mangyari ulit yung dati? di ko na ata kakayanin ulit yun. baka ika-wala ko na.

inaatake na naman ako. anu bang dahilan mo? bakit mo ginagawa ito? ngayon ko naiisip, at kahit panu eh eto na ata ang patunay na madamot ka nga pala talaga. kadamutan na pwedeng ang dahilan ay sobrang pagmamahal o di kaya naman eh sadyang madamot ka lang at sarili mo lang ang iniisip mo. yung ang isang bagay pa na kailangan kong alamin. at tiyak ko, matatagalan bago ko makuha ang tunay na kasagutan.

hay... anu ba talaga? pilitin ko mang ituring na simpleng bagay lang ang lahat, indi ko magawa. Nahihirapan ako. Pakiramdam ko, nawawala ang pagkatao ko kapag ituturing kong simple lang ang bagay na iniisip ko. Indi ako AKO. Eh gusto ko pa naman yung AKO...

o eh di paano? ganun na lang? dito na lang muna. sa ngayon, gusto kong matulog ng mahaba.. pag gising ko, sana, matapang na ako... at kaya ko na harapin lahat.. kahit na anung atake pa sapitin ko.

Kaduwagan nga ba?

Duwag pala ako. Yun ang naiisip ko ngayon. Nalilito ako. Eto yung matagal ko ng dasal. Indi man eksaktong eksakto, pero kahit paano eh sapul. Noong una excited ako. Totoo ba ito? Maka ilang ulit akong nag tanung. At iisa ang sagot - Oo.

Dalawa ang nasagot ng tugon na natanggap ko. Sino ba naman ang di matutuwa dun? Kaya lang. Nung nagtagal, habang unti-unting nanunuot sa laman at buto ko yung mga tugon na yun, meron akong naisip na indi man lang sumagi sa unang pagkakataon pa lang. Marahil nabulag ako ng kasiyahan. May kapalit pala ang mga tugon na yun. At indi madaling ibigay ang mga kapalit. Akala ko lang madali lang, yun pala mali ako. At ngayon nga, naduduwag ako.

Kung susuriin kong mabuti. Indi naman sa kapalit ako naduduwag. Ang dahilan kung bakit ako naduduwag ay... dahil alam kong mahina ako. Na sa pag tanggap ko ng tugon na yun, alam kong inilalantad ko na naman ang sarili ko sa giyera. Para akong sundalo na sumugod sa giyera na alam kong 50/50 ang chance kong manalo. Para akong sundalo na sumugod na may dalang baril pero walang sapat na bala para lumaban ng matagalan. Na alam kong darating ang pagkakataong mauubos ang bala ko at susuko din ako. Yun ang kinakatakot ko, ang sumuko. Hayzz.. bakit ba napaka hirap ng buhay. Napaka hirap mabuhay. Buti pa minsan ang mga bata. Minsan gusto kong ibalik yung ka-inosentehan ko.

Sa ngayon, malilito ang isip ko. May tinig na nagsasabi na ituloy ko, at wag alisin sa isip na ang pagsugod ko sa giyera eh ginagawa ko para sa sarili ko at indi para kanino pa man. May tinig din namang nagsasabi na, eto na ang pagkakataon ko para matakasan ang giyerang matagal ko ng pinagsasalihan. Na ito na din ang mag puputol ng kung anumang takot na nararamdaman ko.

Ayan, ngayon ngayon lang... may isang epal na boses na naman ang nagsalita. Bakit ko daw hahayaan na lang? Gusto ko ba daw na parati kong maisip ang mga possibleng mangyari or nangyari kung indi ako naduwag?

Oh syet! Pambihira!