Maskara at Kalasag

Sa sobrang pagod, di na nya namalayan panu sya nakatulog. Bigla na lang syang napabalikwas, sinilip ang oras, alas singko ng umaga. Maaga pa. Pwede pang mag inin sa kama. Habang tinatantya ang sarili kung babangon na ba o babalik sa pag tulog, namutawi ang panalangin sa isipan nya. Nagpasalamat sa panibagong araw at pag asa na ibinigay ulit sa kanya ng Panginoon. Pinagpasalamat din ang pamilya at humiling na naway parating patnubayan at ilayo sa kapahamakan. Naalala nya ang taong pinakatatangi at pinakamamahal. Ilang sandali syang natigilan, sinubukang pigilan ang pagdaloy ng mga alala ng nakaraan. Pagkatapos nun, binulong sa Maykapal, "hangad ko ang kaligayahan nya". Pinilit nyang matulog ulit, kaya lang ang matinding emosyon na dulot ng alaala ng nakaraan ay ganap ng nilamon ang antok nya.

Nagdesisyon syang maghanda na para sa pagpasok sa opisina. Alam nya sa sarili nya na ang araw na ito ay magiging mahaba. Ang hangin sa paligid nya ay may dalang kalungkutan. Kailangan nyang labanan yun, kung gusto nyang marami syang matapos sa opisina. Baka sakali sa pagligo nya, sumama sa tubig yung masamang hangin na kumapit sa katawan nya. Ang kaso mo, lalo yatang lumala. Pagkatapos nyang maligo, naupo sya sa gilid ng kama. Tahimik na nag iisip. Basa pa ang buhok na may maliliit na patak na tumutulo sa kanyang mukha at leeg. Di nya namalayan, luha na pala yung mainit na tubig na gumuguhit sa kanyang pisngi. Kasabay ng pagdaloy ng luha nya, naramdaman nya ang matinding pagod. Pagod ng katawan, ng isip at ng puso.

Pagod ng katawan. Masyadong madaming trabaho ngayon sa opisina. Pati ang resistensya ng katawan nya ay indi na makaya, indi kagaya dati. Pagod ng isip at puso. Pilit nyang tinatago ang kahinaan at kalungkutan. Sa pagtatago na iyon akala nya mas madaling mawawala ang sakit ng damdamin. Akala nya mas madaling maghihilom ang sugat. Hindi pala. Mali sya. Sa pagpilit nyang maging matatag, nakakapagod pala. Pakiramdam nyang malapit na syang sumuko. Pansamantala, tinanggal nya ang nakangiting maskara, hinubad ang kalasag at inilabas ang matinding emosyon na matagal na din nyang kinubli. Sa bawat patak ng luha nya, kalakip ang panalangin. Ilang sandali pa, unti-unti, bumabalik na ang sigla. Kailangan na nyang isuot muli ang maskara at kalasag. Kailangan na nya ulit harapin ang giyera ng kanyang buhay.

Sweldo Na!

Swelduhan na naman. Excited na malungkot ako. Excited kasi may sweldo na, malungkot kasi dadaan lang sa palad ko ang sweldo ko, hayz.. Pag minsan nagtatagal naman sya sa wallet ko ng isang magdamag; or pag halimbawa umaga pa lang ay nakawithdraw na ako, syempre maghapon at magdamag syang nakituloy sa wallet ko. Ngayon, pag halimbawang sa gabi na pag uwi ko gising pa nanay ko, malamang indi na sya aabutin ng umaga sa wallet ko - so one day lang syang nanuluyan dun, hehehe... Minsan naman nagtatagal din naman sya ng more than a day; pero mas madalas na ganyan ang drama ng sweldo ko at wallet ko. Opps, weyt a minute kapeng mainit, di ako nagrereklamo ha. Kahit panu naman tanggap ko nang ganun ang drama ng buhay ko. Siguro pag nanalo ako sa lotto saka lang sya maiiba, kaso ang problema di ako nataya ng lotto. Naishe-share ko lang naman sa inyo (at sa tingin ko, indi lang ako nag iisang ganito sa mundong ibabaw).

Kagaya ngayong gabi. Nagsweldo na kami. Masaya ako kasi yung ibang opis meyt ko wala pa hehehe... ako meron na. Nabibilang ako sa mga favorite child hehehe... chika lang. Mangyari kasi nalipat nga ako sa opis namin sa QC, eh iba ang proseso ng payroll dun, kaya kami nauuna. Anyway, syempre kunwari excited ako sa pagcheck sa ATM, kahit pa nga alam ko na kung magkano ang laman ng ATM ko. Nagulat pa daw ako kunwari - "uy, may sweldo na!". Isip ako kung magkano kukunin ko muna, ayaw ko kung lahat, baka sakali mangitlog yung perang ititira ko sa ATM ko. Pagka kuha ko ng pera, pakiramdam ko isa akong magandang bulaklak na pinagkakaguluhan ng bubuyog. YUng bubuyog eh yung mga bayarin ko; na imagine kong lumilipad lipad sila sa paligid ko. Hanggang sa unti-unti akong nawawalan ng bango, kasi nasighot na lahat ng bubuyog. Pinipilit kong wag muna sila isipin (ang mga bayarin); kaso mo di pwede deadmahin.

Pagdating sa bahay, di ko napigilan sarili ko. Syempre nag emote ako sa nanay ko. Wala lang feel ko lang mag emote sa kanya na indi mag sound like nagrereklamo ako. Parang warning lang na ako ay hikahos at mejo dama ko sya ngayon, feel na feel ko. Panu naman nagkasabay sabay ang gastos ko at bayarin. Nagpagamot pa ako. Ang mahal ng gamot, huhuhu... pag naaalala ko lalong sumasakit ang tyan ko. Mukha namang naintindihan ni Mama, kasi di sya nag cry (ma-drama kasi nanay ko eh, parang ako, hehehe...) at infairness, di siya nagalit. Nakaraos ako ng emote pero naubos pa din pera ko, hahaha... pero oks lang. Yun naman ang purpose ng pera. Kanina lang talagang "it really got into me". Siguro kasi nakadagdag yung panibagong gagawing gastos bukas - mamimili na ng school supplies.

Mabuti na lang din kahit panu may iba pa akong pinagkakakitaan - etong mga blogs ko, saka yung sideline kong Natasha, Avon at Milk & Co. Hehehe.. i-advertise daw ba :-) Meron din akong celphone loads. Hehehe... Mahirap talaga ang buhay ngayon. Lalo na siguro sa mga mag asawa na nagsisimula pa lang. Minsan tuloy naisip ko, baka kaya di pa ako makapag asawa kasi kailangan pa ako ng pamilya ko. Mahirap na syempre kung married na ako. Hayz... kUng anuman plano ni Lord.. accept ko lang :-)

-Unang Naki-Emote-

Anak Ni Kulapo

Busyhan Daw Si Reyapot

Hayz.. kapagod the day that was. Indi lang physically ha, pati mentally at emotionally na din nung later part of the day. Umaga pa lang mejo antuk pa din ako, masakit pa mata ko. Di ko maintindihan kung baket. Di naman ako umiyak the night before, hehehe... kasi I was too tired para mag emote pa. Actually, parang last week pa ako tired. Mejo kapagod nga ang byahe sa bagong opis namin sa QC. Kaya nakakamiss din ang mag report sa Makati. Ang daming nangyayari ngayon sa opis. Hmmm.. kung sabagay madami naman talagang nangyayari sa opis simula pa, siguro ngayon kaya parang "feel" ko ang kaguluhan kasi nga galing ako sa bakasyon. Bumabalik na ako sa realidad...unti-unti. At tinatalaban na ako ng pagod.

Sa maghapon, kung ikukumpara ko sa handaan, napakadaming putahe kong tinikman. Mula sa simpleng pagbabasa ng emails, hanggang sa pakikipag usap sa isang opismeyt ko na talaga namang pinadudugo ang utak ko sa pag analyze ng proseso...hayz to the max. Halos sabunutan ko na yung ulo ko (kung katabi ko nga lang yung ka-miting ko eh baka pati sya nakalkal ko na din ang buhok) para lang maintindihan at makapag isip pa ng iba't ibang scenarios. Nakakahiya naman syempre sa opismeyt ko kung indi ko ayusin ang pag iisip ko at kung dadaanin ko lang sa pagpapacute. Kasi naman sya ang mananagot din sa kinauukulan pag mali ang kinalabasan ng ginagawa nya dahil sa maling input ko, whehehe....

Tapos may training pa kaninang umaga... na akala ko tapos na. Pag dating ng hapon, nakita ko yung trainor, syempre naalala ko yung tanung ko... kaya ayun, may extension. Nung bandang hapon naman, eh may mga rush na requests sa opis, buti na lang may kasama akong mawindang nung mga sandaling iyon. Kahit panu, nadadaan sa biruan ang pagod (at inis, dahil sa indi mo maintindihan kung anu ang uunahin mo - ang rush ba or ang urgent or ang now na! hehehe...), nakaraos naman kami.

Kaso, eto ang bawe, "tara kain tayo mc do!"... patay ang diet... pati ang budget whehehe... Sa McDo, usapang emosyonal naman ang drama namin ng opismeyt ko. May "sharing" kami, hehehe... Nung una, sya ang nagshare. Usapang puso. Nung nagtagal. Wala na kami mapag usapan, kaya naisip ko i-share sa kanya yung akin. Ayaw ko nga sana, kasi naisip ko habang pinag uusapan, lalong di mo maialis sa isip mo eh. At saka pakiramdam ko malulungkot na naman ako pag ikwento ko pa ulit. Parang mas mabuting ako na lang ang nakakaalam. Kaso, katulad ng opismeyt ko, di ko natiis. Di ko kayang sarilinin lang. So..kwento ang lola mo. Ayun, awa ng Diyos di naman ako naiyak..at in fairness, di na ako masyadong malungkot habang kinukwento ko sa kanya.

At ang ending nga ng araw na ito eh yung nakapagpapadugo ng utak na session ko sa opismeyt kong may inaayos na sistema para sa aming groups. Buti na lang matiyaga din syang nagpapaliwanag.. hehehe..

Anu naman kaya ang mangyayari bukas? Ay isa pa palang kaguluhan kanina, di ko maintindihan kung saan na ako magrereport bukas - Makati or QC? May meeting dito..may bisita dun... saan po ba ako ate? hehehe... Nitong nakakaraang araw, kasama pa ito sa kaguluhan ng buhay ko, hehehe... sa umaga kailangan ko pang i-remind ang sarili ko kung anung jip ang sasakyan ko kasi baka mapunta ako sa ibang opis! Hehehe... kaaliw di ba :-)

Idol Ko Si Buraot

Kakabasa ko lang ng isang post ni Buraot. As usual, naka-relate na naman ako. Si Buraot nga pala ay isang fren ko sa blogsphere.. kuya kung ituring ko sya. Fan na fan ako ng blog nyang I am Buraot. Mangyari kasi sobrang nakakarelate ako sa mga posts nya. At napakagaling nya sumulat ng ingles, grabe... pati tagalog din, kasi my mga blogs din syang tagalog. Anywei, natuwa lang din ako sa nabasa ko. Actually, kapag nagbabasa ako ng mga posts nya eh kakaiba ang pakiramdam. Natutuwa ako, kasi nakakarelate ako sa mga posts nya. Naisip ko, indi pala ako nag iisang emotera... hehehe... Si kuya emotera din, pero dahil magaling nga syang magsulat, sossy na emotera sya.. este emotero pala... kasi kuya sya eh :-)

Nakikita ko at nararamdaman ko sa mga posts nya, na siya din ay in search for answers. Pero di lang sya nagpapahalata, hehehe.. parang ako.. Pero minsan, obvious ata ako na walang kamalay-malay sa mga pinaggagagawa ko sa buhay ko. Si Kuya magaling talaga syang magsulat. Naeexpress nya ng todo ang nasa isip at kalooban nya in a very good and creative way. Indi ka lang mabibighani sa lalim ng pinang gagalingan nya... e-elib ka pa sa vocabulary nya at sa pamamaraan nya ng pag sulat. Gusto ko sana ganun ako. Pero simula't sapul, di ko magawa yun. Dagdagan pa ng kawalan ko ng tiwala sa sarili ko. Maniwala man kayu or indi.. nung college ako, nuknukan ako ng mahiyain at sobrang ober na wala akong tiwala sa sarili kong kakayahan. Na-culture shock ako nung pumasok ako sa uste nun. Para ba akong promdi na sinabak sa citi. Ngayong nagwork na lang ako, saka ako mejo nagkaroon ng kumpyansa sa sarili ko. Pero sabi pa din nung isang matalik kong kaibigan na opismeyt ko ngayon, minsan daw para akong tanga. Kasi di ko daw na-re-realize ang mga accomplishments ko.. ha? anu daw? meron daw ako nun...at madami "DAW". Indi po ako nagpapaka humble ha.. kasi sa tunay lng, ang sinasabi nyang accomplishments ko eh di ko ma-consider na ganun... kasi trabaho ko yun eh... expected sa akin na gawin ko yun... di ba? Eh basta..

Mabalik tyu kay Buraot. YUn nga... hapi ako kasi meron pang iba out there na may sentimental side pa at di sila nahihiyang i-share yun... di nga lng sentimyento eh, pati yung malawak nyang pag iisip at pang unawa :-)

Sana ako din, magkaroon ng kakayahan na mai-express yung sentimyento ko at pag iisip sa creative at magandang paraan...

Kuya, sulat ka pa ng madami ha :-)

Tuyo Nang Damdamin

Syempre indi papahuli ang EMOTERA sa mga favorite songs nya. Kaya naman, magkakaroon din ako ng mga posts ng mga titik ng awit na favorite ko, pero yung mga tagalog lang ang nandito, or yung tinatawag nating OPM. Kasi yung mga ingles ko na favorite songs ay nasa ibang blogs ko. Yung mga english songs na favorite ko at special sa akin ay pwede nyong makita sa My Life's Collection at sa Fragments of Thoughts..a Piece of Life.

Eto ang aking buena mano - Tuyo Nang Damdamin ng APO Hiking Society.

MINSAN KAHIT NA PILITIN MONG UMINIT ANG DAMDAMIN
DI SIYA SUSUNOD, AT DI MAGLALAMBING
MINSAN DI MO NA MAPIGIL MAPANSIN
NA TALAGANG WALA NANG NAIIWAN NA PAGMAMAHAL

AT KAHIT NA ANONG GAWIN
DI MO NA MAPILIT AT MADAYA
AMININ SA SARILI MO
NA WALA KA NG MABUBUGA

PARANG ‘SANG KANDILA NA NAGDADALA
NG ILAW AT LIWANAG
NAUUBOS RIN SA MAGDAMAG

DI NA MADAIG O MABALIK ANG DATING MATAMIS NA KAHAPON
PILITIN MA’Y TUYO NA’NG DAMDAMIN

Lumang Tula

Nakita ko 'to sa aking draft folder ng aking email. And petsa - July 10, 2007. Hehehe... mag dadalawang taon na pala sya. Iniisip ko ngayon tuloy, kung anu bang nangyari nung mga panahon na yun at naisulat ko ang tulang ito. Mamaya ko na lang iisiping mabuti. Siningit ko lang na magpost ngayon kasi lunch time :-)

Ang lapit mo, abot kamay na kita
Pero di kta mahawakan
Katabi na kita
Pero di kita mayakap

Pigil ang bawat pagnanasa
Na mahagkan ka
Pigil ang damdamin
Di masabing mahal kita

Di ko yata kaya
Sobrang sakit ang nadarama
Nangugulila, kahit katabi kita
Marahil mas mabuti pa
Na malayo ka
Na hindi kita katabi
Mas konti ang sakit
Sa konting pag luha ko lang
Naiibsan ang pagkasabik

Mahirap pigilin ang damdamin
Mahirap maging manhid sa bawat pagkakataon
At mahirap mag tiis sa bawat sandali

Emote Muna Bago Matulog

Tatlong araw na walang pasok. Dapat bakasyon ako simula bukas hanggang sa Biyernes; pero nag request ako na i-postpone muna (yes, dedicated sa work - Akala nyo lang yun!), panu kasi mejo dami din akong pending na work; kailangang tapusin bago magrelaks. At isa pa, ayaw kong indi maging busy; kailangan kong maging busy.

Sabi ko sa isang blog ko, ang kalungkutan ay palayo na sa akin. Hindi na ako malungkot. Pero... di rin pala ako masaya. Anung pakiramdam ko? Hmmm... di ko din alam kung anung tawag dito. Manhid? Minsan masungit ako... ok fine.. parati akong masungit, lalo pag nasa bahay. Nagkataon pa eh meron ako, kaya naman ang mood swings ng babaylan, sobrang nagwawala... parang unggoy na inagawan ng saging kaya nagwala.

Napansin ko din. Hindi na nga ako umiiyak. Di ko alam kung dahil nga ba indi na ako malungkot? Or naubos na ang luha ko? Or dahil nga wala na akong pakiramdam?

Pero kanina, nung may nakita ako sa TV, nakapagpaalala sa akin ng isang bagay..nainis ako. Siguro indi pa naman ako ganun ka-manhid. Saka kanina, kausap ko yung kaibigan ko, may tinanung sya, nakaramdam ako ng galit. Indi pa din ako manhid.

Pero (ulit) may kakaiba pa din sa akin. Maaaring indi na nga ako malungkot, pero merong isang bagay na nawala din sa akin. Merong isang bagay na nabago sa akin. Indi ko matukoy kung ano, pero nararamdaman kong indi AKO ito. May kulang sa AKO.

Mamaya bago ako matulog, may babasahin ako. Baka sakali, dun ko makita yung sagot sa tanung ko.