Ang Paglalakad ni Rhea at Carlo

Tagal ko ng di nagpost dito. Indi naman dahil naubusan na ako ng emosyon sa katawan (sa katunayan mas dumami nga ata ngayon), pero siguro sobrang busy lang din kaya di makapag-emote masyado dito sa blog ko na ito.

Anyway highway, naisipan ko lang i-share itong mga nadiscover ko ngayon sa google. Isa kasi sa gumugulo sa isip ko eh itong aking ispeysyal na kaibigang si Carlo (talaga daw pinangalanan ko na eh hehe... kailangan eh, kasi yung mga susunod kong isusulat eh lalabas din ang pangalan nya). Madami na kami pinagdaanan simula pa noong high school pa kami; at ngayon nga matatanda na kami meron pa din kaming pinagdadaanan. Kaya lang ang diperensya lang sa pagkakataong ito, iniisip ko kung gusto ko pa sumabay sa kanya maglakad at kung gusto ko pang pareho kami ng daan na lalakaran.

Pansin ko lang kasi sa bawat pagkakataon na sinusubok namin na maghawak kamay sa paglalakad, parating may nangyayari para magbitaw yung mga kamay namin. Sa pagbitiw ng mga kamay namin, minsan nauuna syang maglakad, pero ngayon ko naisip, ako pala yung parating nauuna maglakad. Tapos pagnapuna ko na wala na pala akong kasabay, bigla akong titigil, tapos hihintayin ko syang maabutan ako. Minsan naman sya yung nauuna, tapos makikita ko nagbabagal syang maglakad, para bang sinasadya nya yun para maabutan ko sya, at ganun na nga ang nangyayari... magkakaabutan ulit kami at susubukan namin ulit maglakad ng sabay.

May pagkakataon na iniwasan na naming maghawak ng kamay, kasi nga alam namin possibleng may mangyari ulit para mabitawan namin ang kamay ng isa't isa. Sinubukan namin maglakad ng magkasabay lang (side by side sabi nga). Pero kagaya ng una, may nangyari na naman.

Noong una kasi sa paglalakad namin, mejo indi pala malinaw sa akin kung saan kami pupunta. Basta pinagkatiwalaan ko lang sya noon, sumunod sa mga hakbang nya, hindi ko na namalayan, iba pala ang gusto nyang daanan. Kaya nagdesisyon kami na sya pupunta sa kaliwa, ako sa kanan. Kaso mo, mapagbiro pala yung mga daan. Kasi pagdating sa dulo, nagkita kami ulit. At dahil iisang daan lang ang tumbok ng kanan at kaliwa na pinagdaanan namin, sabay ulit kaming naglakad sa rotonda.

Sa pangalawang pagkakataon nga, hindi na kami naghawak ng kamay habang naglalakad. Kaya lang sa pagkakataong ito, natisod kami pareho. Wala kaming nagawa kung hindi alalayan ang isa't-isa. Sa konting sandali, ramdam namin ang pagpapahalaga sa isa't-isa. Nandun pa din ang pag aalala at pag mamahal. Pero dahil kailangan na naming maglakad ulit, agad kaming bumitaw ng matiyak na ok na kami pareho mula sa pagkakadapa.

Sabay ulit kami naglakad. Kaso napagod na ako. Di ko pala kaya maglakad ng malayo ng walang umaalalay sa akin, ng walang nakahawak sa kamay ko, nakakapagod pala. Naisipan kong magpaiwan. Pinauna ko na sya. Dito ko napansin na nagbabagal sya sa paglalakad. Matapos ang aking pamamahinga, naglakad na ako ulit. Nakita ko sya di pa pala masyado nakakalayo. At kagaya ng dati, hinihintay ako. Sa madaling salita, nagkasabay kami ulit. Sa pagkakataong ito naman, naglalakad kami ng sabay (side by side) at paminsan-minsan nag hahawak kami ng kamay, lalo na pag sobrang pagod na kami sa paglalakad.

Sa pangatlong pagkakataon (sa puntong ito, mukhang huli na), may nakasalubong kami sa paglalakad at nagkabunguan. Nasaktan kaming pare-pareho. Hindi ito sadya pero nangyari. Dito ko naisip na whenever we try na maglakad ng sabay, merong nasasaktan. Noong mga unang pagkakataon, kami ang nasasaktan (mas lalo ata ako, ewan ko, siguro sya rin, mas magaling lang sya magdala); ngayon naman may nadamay ng mga mahal namin sa buhay. Hay...

Ngayon ko naiisip (or matagal na, ayaw ko lang tanggapin), hindi talaga kami pwedeng magkasama, kahit pa magkaibigan lang kami. At kanina nga, nag google ako ng pangalan namin. Yung unang sinearch ko - Carlo and Rhea, tapos click ko yung I'm Feeling Lucky. Ang lumabas si Rhea Santos at Carlo de Guzman - yung news caster at ang asawa nyang businessman na may-ari ng hot shots burger. Eto ang unang Carlo at Rhea na nakita kong nagkatuluyan. Second na sinearch ko - Rhea and Carlo, tapos click ko yung I'm Feeling Lucky ulit. Ang lumabas eh isang pag na ang tawag eh Nuance Occasions. Isa syang wedding coordinator's page, at isa sa mga wedding na sila ang nag coordinate ay ang wedding ni Rhea at Carlo. Syempre indi kami yun! Sa nabasa ko, long distance relationship sila Rhea at Carlo. Sounds family di ba... kaso ang diperensya sila nagkatuluyan. Apparently, nag work sa kanila ang long distance relationship. Dalawa na di ba. Meron pang isa, sa friendster naman, ang name ng page nila eh rhea-carlo, anu pa sa tingin mo ang ibig sabihin nun. Hays, kami lang ata ang Rhea and Carlo na naiba ang istorya. Masalimuot. At nakakapagod.

Kaya naman eto ako, nag iisip isip. Dapat talaga, sa ikatlong pagkakataon na nagkasabay kami, hindi na lang kami naghawak ng kamay (kahit paminsan-minsan). Sana nung nag attempt syang alalayan ako, umiwas na lang ako. Kaso mo engot ang lola mo eh, nagpaalalay naman kahit kaya pang maglakad. At sana din, indi na lang nya ako pinansin nung muntik na akong masubsob. Kaya ko pa namang magbalanse nun para di ako masubsob eh. Kaso mo nga, mapagsamantala din ang lolo mo hehehe... at dahil may pagkakataon, grab ng grab (wink, wink).

Pwede pa naman kami sabay maglakad eh, pwede din namang hindi. Pero parang mas tamang hindi na lang. Di ko pa po alam. Matatapos na kwento ko tungkol sa paglalakad namin, di ko pa din alam kung anung gagawin ko. Sa ngayon, naglalakad kami ng mabagal at walang imikan. Isang tanung-isang sagot ang drama. Naghihintay kung sino ang magpapaiwan at kung sino ang mauuna. Pero sa pagkakataong ito, iniisip ko pa kung kaya kong sumakay ng jeep. Ayaw ko na ata maglakad.

Emotera Thoughts 2 - Hay Buhay...

Hayzzz.. naku naman. Nakaramdam na ba kayu nung feeling na parang gusto mong lumayo sa lahat ng tao sa paligid mo? Yung mabubuhay ka ng bago, na iba kasama mo, sa ibang bahay ka nakatira, sa ibang kumpanya ka nagtatrabaho, iba at bagong tao ang mga kasama mo? Yung pakiramdam na gusto mong burahin yung alaala mo ng specific na bagay, tao, pangyayari at panahon? Yung gusto mong ibalik ang isang pagkakataon or pangyayari kasi gusto mong ulitin ng tama or gawing mas makabuluhan? Kung di pa, ang swerte mo kapatid. Magpasalamat ka ng marami kay Lord. Ibig sabihin lang nyan, mabait ka. You must have done something really good to deserve a life with no regrets. Kabaligtaran ng buhay ko. Hayz..

Pakiramdam ko ngayon, gusto kong matapos na itong chapter ng buhay ko. Mag the end na ba. Tapos kung magkaka-sequel man, pwede ring ako pa din ang character. Pero sa pagkakataong ito, madami akong babaguhin sa script ko. Mga dialogue ko, mga pag arte ko, mga desisyon kong palpak, at sisiguraduhin kong walang oras na masasayang. Kung sakaling ang sequel ay ibang pagkatao na, pipilitin kong maging tama ang mga dialogue ko, magiging professional ako para walang masayang na oras, at gagalingan ko sa lahat ng bagay - pag arte at pag deliver ng dialogue ko. Hindi ko naman hangad na maging best actress... gusto ko lang sana yung sequel hapi ang the end. Kulang ata ako sa pag aaral ng script ko, kaya ako ganito. Kulang din yata ako sa tapang para baguhin ang naunang script ko. Kaya siguro ganito ako. Flop ang buhay ko.

Gusto ko lang ng hapi ending. Yun lang. Yun lang pero napakahirap makuha. Ang tagal ko ng hinihintay. Ang tagal kong pinaghahandaan. Hanggang ngayon di ko pa din maramdaman.

Gusto ko ng sequel, baka kasi nakatulog lang ako nung nagbigay ng abiso kaya hindi ko namalayan. Baka kasi nabulagan ako sa sobrang pagkaabala sa mga bagay sa paligid ko. Sinubukan kong balikan kahit na nasa kasalukuyan na ako. Pero sadyang di ko pa din maintindihan. Nananatili akong ligaw. Nananatili ang butas; unti unting lumalaki. At pakiramdam ko, darating ang panahon (malapit na), wala nang matitira. Tuluyang magiging isang malaki, malalim na kawalan.

Kasinungalingan

Anung gagawin mo pag nalaman mong nagsinungaling na naman syu yung taong mahal mo? Papatawarin mo ba sya ulit? Bibigyan mo ba sya ng isa pang pagkakataon?

Paano kung hindi nya alam na alam mong nagsinungaling sya? Sasabihin mo ba sa kanya na alam mong nagsinungaling na naman sya? Paano kung kaya lang sya nagsinungaling kasi alam nyang mas masasaktan ka pag nalaman mo yung katotohanan? "Valid" ba yung pagsisinungaling nya? At dahil "valid" yun, papatawarin mo ba sya?

Hanggang kailan mo sya iintindihin? At dahil alam mong "normal" na sa kanya ang magsinungaling, hanggang kailan mo sya patatawarin?

Kasinungalingan. Kahit minsan ba, hindi mo naisip, na ang lahat ay isang malaking KASINUNGALINGAN lang.

Emotera Thoughts 1 - Langgam

Last week ko pa gusto i-share itong something na bumabagabag sa isip ko eh. Pero mejo busy lang ako sa kaka-emote kaya indi ako makapagsulat. But inspite of my being busy sa pag iinarte sa buhay, eh di pa din maalis sa isip ko ang katanungang - "Bakit kaya walang superhero na langgam?"

Sa tingin nyo? Bakit nga ba?

Na-share ko yung tanung na ito sa friend ko, and sagot nya - "Anu bang kakaiba sa langgam para maging superhero?". Masipag kaya ang langgam! Di ba pwedeng trait yun ng isang super hero? Saka malakas sya. Sabi nung isang officemate ko, ang isang langgam daw ay nakakabuhat ng 1600 times ng weight nya. Imaginin mo yun? Ikaw ba makakabuhat ka ng sing-bigat mo? Sya kaya, 1600 times pa ng bigat nya! Taray di ba? Di ba isa sa trait ng superhero ang super power? Di ba ma-coconsider na super powers yung makalift ka ng 1600 times ng weight mo???

Ang mga insekto daw ay malalakas, sabi din yata ng friend ko yun. Si Spiderman bakit sya super hero? Kasi malakas din sya. Kaya yung langgam, pwede ding maging superhero yun, di ba??

Kung halibawang ang langgam ay maging superhero, anu kaya tawag sa kanya?

Super Langgam or Super L or Super Ant

Tapos pag mag transform sya to super hero, ang sisigaw nya - "ANTMAN!" Aba! pwede rin palang Antman ang name nya.. Hmm...

Tapos ang name nya pag orinaryong langgam na sya ay - LANGdo, ANTonio, ANTgam...

Sana may makabasa nitong post ko na into comics writting or script writting, tapos magdevelop ng character sa comics na starring yung Langgam or di kaya telenovela na ang superhero eh langgam. Opps, teka, meron pa palang isang trait ang langgam na pwede ring i-consider na super trait ha... masakit sila mangagat ever!

Ang Bago Kong "Meow"

Pangatlong gabi ko na mamaya na gamit ang bago kong unan. Hayz... Nakakatulog naman ako ng maayos. Mas masarap actually tulugan ang bagong unan ko kaysa sa mga luma kong unan. Mas malambot. Mas comfortable at hindi ako inaatake ng allergies ko. Sabi nung sales lady, hypho allergenic daw yung pillows. Kaso mo, wala syang amoy. Wala yung amoy ng dati kong unan. Hayz... yun ang sad part, kaya binibilang ko kung nakakailang araw ko na syang nagagamit. Ibig sabihin, kasing dami din nun ang araw na indi ko naaamoy yung favorite unan ko, huhuhu...

Kinailangan kong palitan na ang luma kong "meow" (as in yung meow ng pusa). Yun ang tawag ko sa unan ko na madalas kong yakap. Yun kasi tinawag ng Nanay ko sa kanya. Nung maliit pa ako, sasabihin ng Nanay ko pag pinapahiga na nya ako para matulog, "O, nasan na meow mo?" Yung "meow" ko, yun yung unan na yakap ko pag natutulog. Di ako makatulog ng wala yun. Natandaan ko pa, nung di pa ako nag aaral, minsan lalabas ako naka pajama tapos may dala akong supot ng holen sa kanang kamay, at yung meow ko sa kabilang kamay. Ready na ako nun maglaro ng holen, kasama ko si "meow", hehehe...

Kaya naman yung habit na may yakap akong unan, nadala ko hanggang ngayon. At everytime na magpapalit ako ng "meow", ganito ako. Parang lutang. Nakakatulog pero may pakiramdam na kulang.

Natandaan ko dati, nung nagpalit ako ng unan. Sa kagustuhan kong kumapit yung amoy na gusto ko sa bago kong unan, binalutan ko ng damit ko yung bagong unan. Tapos inispreyan ko ng sandamakmak na cologne ko. Dati kasi yung amoy ng unan ko eh yung pabango ko at pawis ko... at saka konting panis na laway, hehehe... okay! Fine! Madaming panis na laway!

Pero sa pagkakataong ito, parang mas nahihirapan ako. OA ko ba? Hehehe... Opcors not! Emotera ako, indi ako OA (lol). Anyway, itutuloy ko na ang pag eemote ko (ngising malaki). Itong huling unan na pinalitan ko, itong huling "meow" na pinalitan ko eh malapit kasi sa puso ko. Hayz... basta. Kailangan ko na syang itapon kasi magkakasakit naman ako pag di ko tinapon. Ganun ata talaga ang buhay, paminsan-minsan kailangan mong magtapon ng bagay na napamahal na sa'yo or may sentimental value, lalo pa nga kung ikapapahamak mo or magdudulot ng sakit syo. Kailangan mong bumitiw, para mas makausad ka palayo. Kailangan mong magtiis at unti-unting i-kundisyon ang sarili mo sa bagong direksyon na nilalakaran mo... sa bagong unan na tutuluan mo ng laway...

Hayz, sige na nga. Ang bagong unan ko na ang tutuluan ko ng laway. Sya na rin ang magpapahid ng mga luha; at makikinig sa mga hikbi; at ang magiging kayakap, kadamay sa pagtulog ko. Ba-bye na nga. Antok na ako eh.

Akwaryum ni Caloy

Ang friendship kong si Caloy ay may bagong aquarium. At indi lang sya ordinaryong aquarium ha, salt water aquarium sya! Sosyal ng friendship ko noh?? Hehehe...

Matagal nya ng pina-project ang salt water aquarium na ito. Mejo natagalan nga sya sa pag set up kasi talagang pinag aralan nya muna yung pag set up. Indi kasi ganun ka-simple ang pag set up ng salt water aquarium. Mejo maselan at mabusisi.

Anyway highway, eto na yung ilang pictures na pindala ni Caloy. Pictures ng napaka ganda at malaking aquarium nya. Sabi ni Caloy 165 gallons daw yung aquarium. At ang daming isda!!! Nandun si nemo at ang mga kapatid nya. Yung mga friends ni Nemo, kagaya nitong nasa babang picture, ang Lion Fish.

Nainggit tuloy ako (sad face). Matagal ko na ding binabalak na mag set up ng aquarium ko, pero indi salt water ha, purita (poor) lang ako. Di kagaya nung iba dyan (ahem! caloy!) dami pera, dami pambili ng salt water fish! Pautang nga! Whehehe...

CLICK HERE for more Salt Water Aquarium Pictures.

and HERE TOO!

Ayaw Ko Na, Sawa Na Ako

At dahil nga may panibagong bagyo na naman sa Pinas, mas mabuti ngang mag stay sa bahay, kaysa mastranded at maanod sa baha. Although mejo nakakainip, pero oks lang din. More time mag blogging at more time makipag chika sa instant messaging. Wag lang sana mawalan ng kuryente.

At dahil nga nasa bahay lang ako, madami akong pagkakataong matulog, humilata sa kama at mag isip. Hobby ko na nga ata ang mag isip, lalo na ang mag emote habang nag iisip. Emotera nga eh ;-)

Naramdaman nyo na ba yung feeling ng nagsasawa? Madami siguro sa atin nararamdaman yun sa pagkain or sa bagay. Yung dating trip mong kainin, nagsawa ka na, ayaw mo ng matikman. Yung dating favorite mong shirt, nagsawa ka na, ayaw mo ng isuot. Madami siguro dyan naranasan na yun, naramdaman na yun. Eh yung magsawa ka sa tao, naramdaman nyo na ba yun? Or sa isang bagay na gustong-gusto mong gawin? Naranasan nyo na ba yun? Naranasan nyo na bang magbitiw ng salita na kagaya ng - "Ayaw ko na syo!" or ng "Sawa na ako syo!" or pwedeng parejo nyong sinabi - "Ayaw ko na! Sawa na ako syo!"

Bakit nga ba nakakaramdam ng pag ayaw or pag sawa ang isang tao? Halimbawa sa pagkain. Siguro kasi nasobrahan na sya ng pagkain nun? Lamon kasi ang ginawa? Hehehe... Pwede ding nagkaroon sya ng di magandang alala habang kumakain sya nun or noong kinain nya yun.

Ako siguro, magsasawa ako kung paulit-ulit, tapos wala namang patutunguhan. Akala mo umuusad, yun pala umikot ka lang, and you are back where you started. Lalo pa nga, at matagal na panahon mo na ding ginagawa yun, matagal na panahon ka ng umuusad pero umiikot lang pala sa isang lugar, sa iisang sitwasyon.